Thursday, January 02, 2014

the New scent…

 
 
 
Whoever you are…
Searching for the secret path,
that will take you to the Time of thousand miracles,
follow the traces of the magic moment...
 
Have you ever travelled in the snows of the warm
desires,
feeling the cold and the heat,
at the same instant  in time?
 
 
 
 
Whoever you are…
Being the restless creature in an unknown domain,
seek the mystery of Time…
dream your most exquisite wish…
 
You have now reached the deepest touch of the year…
you have no choice…
raise your eyes up…
and start flying to the open air…
 
New Year spreads his scent on the planet…
be the first to steal it…
 
 

Wednesday, November 13, 2013

brain journey... 1

 
  
 
 
 
 
Πολλές φορές μου αρέσει να χάνομαι
 στα λαγούμια του μυαλού μου…
Τα ταξίδια έχουν πάντα την ίδια μορφή…
 
Στάδιο πρώτο… η διαδρομή…
Eίσοδος στις σπείρες που εναλλάσσονται συνεχώς
και με παρασύρουν βαθιά στο χρόνο, στον τόπο,
στο άπειρο…
Η διάρκεια του σταδίου αυτού δεν είναι μεγάλη,
αλλά είναι αρκετά ευχάριστη και διεγείρει
την περιέργεια μου, οδηγώντας με,
με μαθηματική ακρίβεια στην έκπληξη…
 
 
 
 

Στάδιο δεύτερο… ο προορισμός…
Εδώ η εμπειρία κάθε φορά αλλάζει…
Το εξαιρετικό στοιχείο αυτού του σταδίου
είναι ότι ποτέ δεν ξέρω από πριν «το μέρος»…
Είναι κάτι σαν μυστικός κώδικας που συλλέγει
τις πιο κρυφές μου σκέψεις και επιθυμίες,
τις επεξεργάζεται και ξαφνικά μου αποκαλύπτει
την απίστευτη ομορφιά…
 
 
 
 
 
Έτσι απόψε μετά από ένα μακρινό ταξίδι,
βρέθηκα στο βουνό Gye Ryong
Στην καρδιά ενός παράξενου εθνικού πάρκου…
Τόσο γαλήνιο, όσο το ήθελε η ίδια η ψυχή μου…
Τόσο σοβαροφανές στα χρώματα του, όσο
ζητούσε η διάθεση μου…
Κι εκεί γνώρισα τη φύση στην καλύτερη στιγμή
του φθινοπώρου…
Κι άρχισα να εξερευνώ το ιερό βουνό στην πιο
ατίθαση μορφή ενός κόκορα-δράκου…
 
 
 
 

Με τους μικρούς αυστηρούς βούδες, να περιβάλουν
κάθε πλευρά των περήφανων ναών
στο όριο της γης…
Και ένιωσα τη δύναμη του βουνού να έλκει
τη μέθη μου για το άγγιγμα του απέραντου,
να προστάζει την απόλυτη υποταγή μου…
 
Κι εκεί, στο κρυφό ερημητήριο του χρόνου,
ανάμεσα στην αρσενική και θηλυκή λίμνη
του δράκου, είδα τα σβησμένα κεριά
των διωχθέντων μοναχών…
Τα κεριά των θλιμμένων πνευμάτων…
Τα απόκρυφα μυστήρια της φύσης…
 
 
 
 
 
Κάποια στιγμή τα πάντα θόλωσαν…
Κατάλαβα…
Στάδιο τρία… η επιστροφή…
Και πάλι η είσοδος στις σπείρες…
Και πάλι το ταξίδι προς τα πίσω,
χωρίς ένταση όμως, χωρίς προσμονή,
αλλά και με σκέψεις για την επόμενη φορά…
 
Για το επόμενο μακρύ ταξίδι
στις κρυφές πλευρές του μυαλού,
στις παράξενες μοναχικές διαδρομές του…
 
 
 
 

υγ ανακαλύψτε κι εσείς την αιώνια ομορφιά
του Gye Ryong, και δείτε να ξεπροβάλει
μέσα από τις βαθιές χαράδρες η υπέροχη
Alyeong, η πρώτη βασίλισσα του Shilla
 
 


 

Wednesday, October 16, 2013

BLOG ACTION DAY 2013 - HUMAN RIGHTS

 




Professional life is getting hard these days.


I travel extensively and I have no much time

for the blog.



But the Blog Action Day theme for 2013 is hot.

Human Rights is the most important possession

of a human being…



I dedicate my blog for today’s protest to:



• The people of Greece, who against all odds,

have survived up to now from the economic

crisis and the attack and insult to their

personality, their dignity, their lives…



• The people in underdeveloped countries

who have a life of poverty and unhappiness,

unable to raise their head to the sky

and the sun…



• The young children in all over the world,

that do not sleep peacefully at night with their

mother’s lullaby, but like the Potosi children,

work in dangerous mines, not able to live a

normal happy life…



Let a “Lalala” be in their voices, an echo that

will take away a horrible silence and bring

beautiful words in all people’s lives…







Sunday, October 06, 2013

una noche en Granada…

 
 
 
 

Έστριψα βιαστικά στην Calle Jeronimo
Πίσω μου το ρολόι του San Juan χτύπησε

δώδεκα…
Μεσάνυχτα της απόλυτης παράδοσης στο

άγνωστο…
 
Προχώρησα γρήγορα στο έρημο στενό,

ακούγοντας μόνο τον ήχο από τα βήματα μου

στο πλακόστρωτo.
Περνώντας στο πλάι του Καθεδρικού ναού, το μάτι
μου έπιασε τη σκιά που χανόταν  στα κλειστά
μαγαζάκια των μαροκινών…
Χρόνος σε άλλη διάσταση…  μνήμη στο σήμερα,
ή μάλλον στο κάποτε,
αίσθηση πέρα από το διάφανο, επανάληψη…
 
Και πάλι η πλατεία Bib-Rambla , η νύχτα, το μικρό
ξύλινο καρουσέλ, η έννοια της προσμονής,
η περιέργεια, η αντίληψη…
Βγήκα στην Calle Catolico, κι έστριψα,

ανεβαίνοντας προς την Plaza Nueva

 

 

Διέκρινα τη σκιά να γλιστράει στο πεζοδρόμιο,
μπροστά από το la cueva  ανάσα… πέρασμα
στο μοναδικό, στο απόλυτο…
 
Τα φώτα μιας απέραντης έλξης, η σαγήνη που δεν
αρνείσαι, ο πόθος που κατευθύνει το τυχαίο…
Plaza Nueva και συνεχίζω… στα σκοτεινά στενά
γύρω από την Calle Elvira
 
Ακολουθώ τη φωνή του παρελθόντος, διασχίζω τη
μυστική οδό των Αράβων και  αγγίζω την ομορφιά
του Albaycin
 
 
 
 
 

Οι ήχοι της μουσικής μιας απόκοσμης στιγμής
πλημμυρίζουν τη σάρκα και την ψυχή,
αδιαφορούν για το πού κρύβεται η απόλαυση
κι εντυπωσιάζουν με τον αισθησιασμό…
 
Θέλω να φυλλομετρήσω τα’ αστέρια, καθώς
συνεχίζοντας στην Calle Catolico, μπαίνω πια
στην Carrera del Darro…
Οι ήχοι και τα χρώματα σμίγουν σε ένα μοναδικό
παιχνίδι, κι ο ποταμός Darro είναι η συντροφιά,
έτσι όπως ρέει δίπλα στο στενό δρομάκι,
σκοτεινός αλλά γαλήνιος…
 
 
 
 
 

Και ξαφνικά βλέπω πάλι τη σκιά…
Σκαρφαλώνει στον απότομο βράχο…
Μου γνέφει… αλλά είμαι αδύναμη…
Δεν μπορώ να ακολουθήσω…
Σηκώνω το κεφάλι μου ψηλά προς τα φώτα
και βλέπω…
 
 
 
 
 

Η Αλάμπρα θεσπέσια στο χθες, το σήμερα και
το αύριο…
Μοναδικό κόσμημα της δυναστείας των Νασριδών.
Αιώνια ομορφιά στη δίνη του χρόνου, με αυτό το
κατακόκκινο χρώμα της αιωνιότητας…
                                        
Κλείνω τα μάτια…
Ο ήχος του νερού συνεχώς δίπλα μου,
η μουσική από το μπαρ πιο πέρα φέρνει στο
νου μου αναμνήσεις «recuerdos de la Alhambra»…
Καθώς γυρίζω στην πραγματικότητα, βλέπω
πίσω μου το μαροκινό εσταιτόριο, με χρώματα
και φώτα, να υποδέχεται τους πελάτες, ενώ
από το βάθος ακούγονται αραβικοί ήχοι από
μαροκινή μουσική…
 
 
 
 
  

Απομακρύνομαι  προς την Plaza Nueva,

ακούγοντας άλλοτε ούτι κι άλλοτε κιθάρα…
Χωρίς να μπορώ να διακρίνω τα όρια…
Αλλά και χωρίς να το θέλω... 

Un saludo…
 

Υγ  Ο μεγάλος Andres Segovia  με τη Ramirez του,
σε ένα καταπληκτικό κομμάτι του δάσκαλου
της κλασσικής κιθάρας
Francisco Tarrega “recuerdos de la Alhambra”