this is the real life, baby...

Εβαλε στο CD player που είχε δίπλα της το CD με το
αγαπημένο της τραγούδι…

Περπάτησε μέχρι την πόρτα, την άνοιξε και άφησε
το βλέμμα της να αγκαλιάσει τη θάλασσα, που χρύσιζε
εκείνη τη στιγμή κάτω από τις παιχνιδιάρες ακτίνες του

ήλιου. Της φάνηκε ότι πέρα ο ορίζοντας δημιουργούσε

πάλι αυτές τις φοβερές φαντασιώσεις που έπαιζαν με τις

αισθήσεις της κι άγγιζαν την αντίληψη της, φτιάχνοντας

κάτι υπέροχα αλλόκοτες εικόνες…

Ειχε φοβερό beat αυτό το τραγούδι
Χωρίς δεύτερη σκέψη, έβγαλε το CD, το πήρε μαζί της,
βγήκε στο δρόμο, άνοιξε την πόρτα του λευκού cabrio
αυτοκινήτου της, και κάθισε στη θέση του οδηγού.

Η μουσική απλώθηκε παντού, καθώς το χέρι της άγγιξε
το κλειδί. Σε λίγα λεπτά έτρεχε στον αυτοκινητόδρομο,
και τα χιλιόμετρα στο καντράν ανέβαιναν ιλιγγιωδώς.

Ο αέρας έπαιζε με τα μαλλιά της και η φωνή της
μπλεκόταν με τη φωνή της τραγουδίστριας…
Χαμογέλασε…

Τι νόημα ή μήπως δύναμη έχει άραγε μια έντονη στιγμή?
Δεν μπόρεσε να απαντήσει…
Προς το παρόν ήταν απέραντα μπερδεμένη…
Ας μην κούραζε άλλο το μυαλουδάκι της

υγ τραγουδάρα αυτό που ακούτε.
από τα καλύτερα που έχω ακούσει τελευταία…

πέτα χρυσόφτερη σκέψη...

Πέτα, πέτα χρυσόφτερη σκέψη,
προς τα όρη, τους κάμπους, τα δάση,
που ευωδιάζει χαρούμενη πλάση,
και τ’ αγέρι φυσάει πιο γλυκό…

Ναμπούκο…

ίσως η πρώτη καθαρά πολιτική όπερα
που αντί να προσφέρει ψυχαγωγία, εμψύχωνε το λαό
για να αντισταθεί, να πετάξει προς την ελευθερία,
να ζήσει…

Η παραδοσιακή όπερα είναι καταπληκτική,
αρκεί να γίνεις κι εσύ ένα με τους χαρακτήρες…
Να μην παρακολουθείς απλά, στατικά,
αλλά να περάσεις πάνω στη σκηνή νοερά,
να αγκαλιάσεις τους ήρωες, να πονέσεις και
να γελάσεις μαζί τους, να θυμώσεις και να κλάψεις
Και στο τέλος… να τραγουδήσεις κι εσύ…

Από το ρετσιτατίβο, μέχρι την άρια,
κι από τα ντουέτα μέχρι τα χορωδιακά μέρη,
η όπερα με εντυπωσιάζει πάντα…

Το χορωδιακό των υπόδουλων του Ναμπούκο
είναι κάτι σαν εθνικός ύμνος

Το «Va, pensiero sull'ali dorate»
είναι ένα εξαιρετικό κομμάτι απ’ το Ναμπούκο,
που ο Βέρντι συνέθεσε σαν αληθινός μάστορας
της όπερας… για βαρύτονο, υψίφωνο,
βαθύφωνο, μέτζο σοπράνο, τενόρο, χορωδία…

Να, άκουσε το…
Αξίζει να ταξιδέψεις μαζί του

“…Oh, my fatherland—so beautiful and so lost!

Oh, remembrance so dear, and fatal…”

παγίδες...

Μαζεύτηκαν οι αετοί
στις παραισθήσεις μου
Πεσμένα τα φτερά τους

Τρελές σκιές
χτυπάνε με τα μάτια τ΄ όνειρο
για να’ βρουν τη βορά τους

Δε γλύτωσα!
Η τύχη δε μ’ αγκάλιασε
Ο ουρανός με πέταξε σ’ ανήλιαγα αμπάρια
Δεν πήρα ανάσα…

Έμεινα ακίνητη
Ο χρόνος θέριεψε
Άγριες οι προθέσεις του

Σκηνή που επαναλήφθηκε
χωρίς περιορισμούς

Δύση? Δεν το τολμώ
Πτώση? Ας είναι κάποιου άλλου

περί ρύπων...

Όταν απαιτείται για κάποια εργασία μου να ανατρέξω
σε στατιστικά στοιχεία, είναι πάντα σίγουρο ότι θα
υπάρχει διαθέσιμο υλικό σε κάποια υπηρεσία των
Ηνωμένων Πολιτειών.

Η τελευταία πληροφόρηση που είχα, αφορούσε τη
διαχείριση και επεξεργασία των ιατρικών αποβλήτων
σε 50 μεγάλα νοσοκομεία των ΗΠΑ, πολλά από τα
οποία , όσον αφορά την παροχή ιατρικών υπηρεσιών
ήταν κορυφαία, όταν όμως εξετάζονταν ως προς την
περιβαλλοντική τους πολιτική, εκεί τα πράγματα
διέφεραν…
Γι’ αυτό το θέμα θα γράψω σε άλλο post, αργότερα.

Σήμερα, με απασχολεί η έρευνα που έκανε η ΕPA,
(Environmental Protection Agency), η Υπηρεσία
Περιβαλλοντικής Προστασίας των ΗΠΑ, σχετικά με τις
εκπομπές επικίνδυνων τοξικών ρύπων στην ατμόσφαιρα
και τις σχέσεις τους με την πιθανή πρόκληση καρκίνου.

Η EPA είναι κρατική υπηρεσία, που από το 1970, έχει
σαν σκοπό την προστασία της δημόσιας υγείας και του
περιβάλλοντος. Η έδρα της είναι στην Ουάσιγκτον, έχει
10 περιφερειακά γραφεία και πολλά εργαστήρια.
Απασχολεί προσωπικό 17.000 ατόμων και αποτελεί ένα
Φορέα που πραγματικά συνεισφέρει στην προστασία του
περιβάλλοντος , μέσω καινοτόμων τεχνολογιών,
προδιαγραφών, προγραμμάτων, επιστημονικών ερευνών.

Σε μένα , που έχω ασχοληθεί αρκετά με την ενέργεια και
το περιβάλλον, έχει δώσει αρκετές φορές στοιχεία και
υποστήριξη.

Η έρευνα που ανακοινώθηκε αυτές τις μέρες, αφορούσε

τις συγκεντρώσεις 124 διαφορετικών επικινδύνων

αερίων ρύπων, (μετρήσεις του 2002), γνωστών ότι

προκαλούν καρκίνο, αναπνευστικά προβλήματα,

αλλεργίες κλπ., καθώς επίσης και το πώς οι ρύποι

διαχέονται στο περιβάλλον.

Οι ρύποι αυτοί εκπέμπονται κυρίως από βιομηχανίες

και οχήματα και προκειμένου να μελετηθούν,

χρησιμοποιήθηκαν σύνθετα μοντέλα (μετεωρολογικά,

διασποράς, φωτοχημικά).
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι για 80 από τις 124 ουσίες,

τα όρια σε 600 περίπου συνοικίες, ξεπέρασαν το

100/1 εκατ., κίνδυνο πρόκλησης καρκίνου.
Τι σημαίνει το ρίσκο αυτό?

Αν 1 εκατ. άνθρωποι εισπνέουν τις ουσίες αυτές κατά τη
διάρκεια της ζωής τους, 100 άτομα παραπάνω θα
ανέπτυσσαν καρκίνο, λόγω έκθεσης στους ρύπους αυτούς.

Πρώτη έρχεται μια περιοχή του Λος Αντζελες

(Καλιφόρνια) με κίνδυνο 1240 κατοίκους /1 εκατ.
Δεύτερο, είναι ένα μεγάλο τμήμα του Μάντισον

(Ιλλινόις) με 1140/ 1 εκατ.
Τρίτο το Αλεγκενυ (Πενσυλβάνια) με 762/1 εκατ.

κατοίκους.

Οι πιο «υγιείς» περιοχές είναι η επαρχία Καλαγουάο στη
Χαβάη! Και η επαρχία Γκόλντεν Βάλευ στη Μοντάνα. Να
μην ξεχάσουμε βέβαια και τα Βραχώδη Ορη, με ρίσκο
2 κατοίκους / 1 εκατ., πάρα πολύ χαμηλό.

Γενικά για όλη τη χώρα (ΗΠΑ), ο μέσος όρος ρίσκου

είναι 36 κάτοικοι / 1 εκατ. (δεν είναι και άσχημο!)

Θα ήθελα να δω και κάτι ανάλογο για τη χώρα μας, μια
επίσημη έρευνα που να ανακοινωθεί ειλικρινά, για να

δούμε κι εμείς πού επιτέλους ζούμε…
(ειδικά σε περιοχές σαν τη δυτική Αττική, κάποια σημεία
Αθήνας και Θεσσαλονίκης, κάποιες περιοχές της χώρας

με βαριές ηλεκτροπαραγωγές κλπ).

Υγ οι φωτογραφίες είναι από τα μοναδικά
Βραχώδη όρη…
Πού να βρεθούν ρύποι εκεί…
Σε κάποιο άλλο post θυμείστε μου να γράψω
για τα υπέροχα αγριολούλουδα αυτής τηςπεριοχής

break on through...

Αφόρητος πόνος,
σε ψυχή και σώμα
Αναποδογυρισμένα συναισθήματα
χαμένα στον ίλιγγο
μιας επικίνδυνης δράσης

Τσαλαπατημένες μνήμες
ψάχνουν να βρουν διέξοδο
μέσα από πόρτες σαθρές
και να διαφύγουν, πετώντας
με τις μηχανές του χρόνου

Γερασμένες υπάρξεις
σε σκελετωμένο σώμα
απλώνουν άνω και κάτω άκρα
να προσφέρουν γνώση
και να πάρουν, σ’ αντάλλαγμα, ζωή

Κι εγώ?
Στρίβω το κέρμα στον αέρα,
χαστουκίζω τη συνείδηση,
ρίχνω τον εαυτό μου στο κενό

Αλλά το βλέμμα μου στο νόμισμα
Μήπως και όρθιο σταθεί
Και εκδικηθώ
Την αθωότητα μου

Και ξεχάσω
Τον ήδη ξεχασμένο, απ’ άλλους, κόσμο μου

το δικό μου top 10 (Νο 1)

Απόψε τελειώνουμε τα ταξίδια…
Νο 1 «Μα πανω απ’ όλα…»

Το νησί…

Ημουν 18 χρονών, όταν για πρώτη φορά:

…πάτησα αυτή την πανέμορφη ελληνική γη
…ένιωσα στο κορμί μου το κρυστάλλινο γαλαζοπράσινο
νερό της Αγίας Νάπας και του Πρωταρά
…αντίκρυσα την πέτρα του Ρωμιού και μαγεύτηκα
από την αναδυόμενη Αφροδίτη
...περπάτησα στην Πάφο και θαύμασα για ώρες
αυτά τα μοναδικά ψηφιδωτά της
…γεύτηκα με μανία τις λιχουδιές της, τις σεφταλιές,
τις κούπες, το κλέφτικο,
…χόρεψα τα βράδια στις παραλίες της και τραγούδησα
με την παρέα μέχρι τα ξημερώματα
…σκαρφάλωσα στις πλαγιές του Τρόοδους και απόλαυσα
τη φύση, τα πεύκα, τα πλατάνια, τις βαλανιδιές,
τα μαγικά αηδόνια στις Πλάτρες
…έφαγα όλοκληρα βάζα με γλυκό του κουταλιού
στις Κακοπετριές και χάζευα ώρες τα υπέροχα
κεντήματα στα Λεύκαρα

…έκλαψα όταν είδα την πόλη φάντασμα
…θύμωσα όταν βρέθηκα στην πράσινη γραμμή

Από τότε πήγα ξανά και ξανά…

Οι στίχοι...

Του Γιώργου Σεφέρη

“Τ’ αηδόνια δε σ’ αφήνουνε
να κοιμηθείς στις Πλάτρες”

Αηδόνι ντροπαλό, μες στον ανασασμό των φύλλων,
σύ που δωρίζεις τη μουσική δροσιά του δάσους,
στα χωρισμένα σώματα και στις ψυχές
αυτών που ξέρουν, πως δε θα γυρίσουν


Του Γιάννη Ρίτσου

Νησί πικρό, νησί γλυκό, νησί τυραγνισμένο

κάνω τον πόνο σου να πω και προσκυνώ και μένω

Εσύ της θάλασσας ρυθμός, ολάνθιστο κλωνάρι,

πώς σου μαδήσαν τ΄άνθια σου διπλοί, τριπλοί βαρβάροι…

Το νησί είναι η Κύπρος…

Υγ 1 αγαπημένοι roadartist και marc, η natalia

δεν είναι ποτέ προβλέψιμη…

Υγ 2 για τα γλυκά μου Κύθηρα έχω γράψει και
θα γράψω πολλές φορές, και είναι εκτός

συναγωνισμού

το δικό μου top 10 (Νο 2)

Και φθάσαμε σήμερα…

στο Νο 2… «dangerous…»

Το νησί είναι η Μύκονος
Στριφογυρίζω στα στενά της Χώρας, θέλω
να χαθώ μέσα στα λευκά σοκάκια, να γνωρίσω
τα μικρά εκκλησάκια, να μετρήσω χρώματα στα
γεράνια, να νιώσω την ζωντάνια των ανθρώπων,
να θαυμάσω την ένταση της ζωής, να κλέψω κάτι
από τις μυρωδιές του κόσμου, να δαμάσω την ηρεμία

Στέκομαι ακίνητη στη Βενετιά το ηλιοβασίλεμα,
κολυμπάω αχόρταγα στις αμέτρητες παραλίες,
διαλέγω την Ψαρού, την Ελιά, το Παραντάις,
την Παράγκα, τον Πλατύ Γιαλό…

Θα χορέψω ατελείωτα στο Ρεμέντζο το βράδυ…

Οι στίχοι του Ζακ Ντυπέν
(χορτάσατε γαλλική ποίηση ε?)

Βλέφαρα υποταγμένα στο ακατανόητο γαλάζιο του
πελάγους, φτερά παραλυμένα στην καρδιά του
ανεμοστρόβιλου,
θα ανοίξετε στο εξής μόνο για ένα βλέμμα
που θα πλήξει θανάσιμα τους χίλιους μου έρωτες,
και θα είναι σαν την πρώτη μέρα της ζωής μου.

Το χειμώνα τα πουλιά θα χαίρονται μόνα τους την
αιθρία, κι εμένα θα με παίρνουν για κοιμισμένο
κάτω απ’ το ανώφελο πέπλο που χαμηλώνει…

Θα υπάρχει όμως ένα αστέρι
να βουλιάζει στη θέση μου και να γαληνεύει η θάλασσα?

υγ μη βιαστείτε να με καταδικάσετε
όσοι δεν έχετε κολυμπήσει στη Μύκονο
και δεν έχετε περπατήσει στα στενά της… :)