Saturday, January 31, 2009

crazy perceptions in the dark...

Εβλεπε το ίδιο όνειρο σχεδόν κάθε βράδυ
Το ίδιο παράξενο όνειρο






Περπατούσε αβέβαια σε ένα σκοτεινό διάδρομο.
Φοβόταν λίγο αλλά δεν έκανε πίσω
Ηθελε να φτάσει μέχρι το τέρμα
Ηταν περίεργος να δει τι κρυβόταν
πίσω από το σκοτάδι…

Ακουγε πάντα την ίδια φωνή
που χάιδευε το μυαλό του:


The borders of darkness are unlimited
The illusion of life smiles at its fake existence
As a constant reminiscent of its arbitrary limits
Even electric brain waves fail to visualize
the open corridor…

Αμέσως μετά ο διάδρομος φωτιζόταν για λίγο,
κι ένα γνώριμο νησί… άστραφτε στο βάθος,
με κάτασπρες στέγες,
κάτω από ένα βασιλιά ήλιο…

Πολύ γνώριμο νησί, αλλά ποιο?
δεν θυμόταν πια…

Η φωνή ακουγόταν πάλι, αυτή τη φορά
πιο μελαγχολική

Walking on the rough line of the borders
Squeezing hard memories of darkness
into the deep forests of my mind,
I recall electric brain waves to illuminate…

but…

Ο διάδρομος φωτιζόταν και σκοτείνιαζε,
ξανά και ξανά…

Το νησί εμφανιζόταν στο βάθος,
ολοένα και πιο αχνά…
Τα βήματα του θαρρείς είχαν κολλήσει στη γη

Slave of the most spectacular destination
Whispering empty sounds of despair
Flying on an extraordinary thought
I wander around a myth


Κάθε φορά ξύπναγε με κομμένη την ανάσα,
με τη νοσταλγία να τρελαίνει τις αισθήσεις…

Και τα ηλεκτρικά κύματα στο μυαλό του,
προσπαθούσαν να διατηρήσουν το στιγμιαίο φως…

Ανέλπιδα?





Τα μπλέ οι φοβεροί στίχοι - προσφορά του blue wind
Τα μωβ και γκρι δικά μου

7 comments:

Axis Mundi said...

καταπληκτικό....
Τώρα που εγώ θέλω και μια συνέχεια, πειράζει;
Τις καλησπέρες μου

Λακης Φουρουκλας - Lakis Fourouklas said...

Πολύ όμορφο. Τελικά ίσως όλοι να περιπλανιόμαστε γύρω από ένα μύθο και καλά καλά να μην το καταλαβαίνουμε. Μέρα καλή

Radio Marconi said...

Με τα παπούτσια του φόβου δεμένα στα πόδια βαδίζουμε στο άγνωστο, με μια ανεξήγητη προθυμία να ικανοποιήσουμε τη περιέργειά μας, πέρα από τα όρια του πραγματικού και όσων άλλων γνωρίζουμε. Τα ισχυρά ηλεκτρικά κύματα χάνουν σχεδόν απότομα την ισχύ τους, αφήνοντας πάνω μας μερικές από τις αισθήσεις ζωντανές, ακόμα να σέρνονται.

PS. Εγώ έφτασα μέχρι το τέλος! Το νησί είναι η Μύκονος, καρατσεκαρισμένο!!!

Pan said...

Καλημέρα.

Έτσι μπράβο, να βλέπω τους στίχους να πετάν τριγύρω!

Natalia said...

συγνώμη που αργησα να γραψω...
έλειπα σε συνεχή ταξίδια κι επέστρεψα θεοκουρασμένη

axis mundi

σε λίγο έρχεται και η συνεχεια

χαρηκα πολυ που περασες
καλησπέρα


λάκη

τυχεροί όσοι το καταλάβουν νωρίς και αποδεσμευθούν από το μύθο...
ή όχι?

καλησπέρα


marc

περνώντας στην απέναντι όχθη, όλα είναι δυνατόν να συμβούν...

ναι, σαν την Ψαρού μου φανηκε κι εμένα κάποια ακρογιαλιά :)

χαίρετε


pan

τους στίχους τους βλέπεις να πετάνε, αλλά δεν κάνεις καμία κίνηση να πιάσεις κανένα στον αέρα... :)

τι κάνετε?

Pan said...

Καλησπέρα σας!

Ίσως επειδή νιώθω κομμένα τα φτερά τώρα τελευταία.

Και όμως, έχω την αίσθηση ότι, είτε το θέλω είτε όχι, μπαίνουν μέσα μου και κουρνιάζουν περιμένοντας.

Ελπίζω εσείς να είστε όσο καλύτερα μπορεί να είστε.

Natalia said...

pan

εσύ με κομένα φτερά?

κάποιος φούρνος θα γκρεμίστηκε...

και για πόσο παρακαλώ θα περιμένουν οι στίχοι εντός? :)

καλά είμαστε