Sunday, June 22, 2008

The night is young...



Σκοτάδι…

Τα μάτια της δεν μπορούσαν να αντέξουν
κι εκεί μοναξιά

Εψαξε στα τυφλά… η θήκη ήταν πάντα εκεί, περιμένοντας
υπομονετικά ένα της καπρίτσιο

Ανέπνεε βαριά…
Μια κηλίδα ιδρώτα χάιδεψε κοροιδευτικά το μέτωπο της,
έπαιξε με το βλέφαρο της κι έτρεξε να κουρνιάσει
στο λαιμό της

Απόψε ήθελε να διατρέξει και τις τρισήμιση οκτάβες
Να δαμάσει τον ήχο από την χορδή, την ώρα που την
αγγίζει το δοξάρι, και την μεταδίδει από τον καβαλάρη,
που συγκρατεί όλες τις χορδές…

Μπροστά της στήθηκε χορός από αναμνήσεις
Μάλωναν ποια θα μπει μπροστά, ποια θα την παρασύρει
σ’ ένα ολέθριο και άγριο λίκνισμα, που θα οδηγούσε
κατευθείαν σε άβυσσο

Τίναξε με το δοξάρι τις πέμπτες…
Κι η σολ, η ρε’, η λα’, η μι’’,
έφθασαν στα ουράνια
Θα μπορούσε να γίνει κάποτε πρώτο βιολί
σε κείνο το κουαρτέτο…





Σιγά σιγά το μυαλό της χάθηκε
Οι τεντωμένες χορδές υπέκυπταν στη γλύκα του δοξαριού,
ενώ στο άλλο άκρο, στο χορδοστάτη,
άγγιζαν τα 4 μαγικά κλειδιά, που θα τους έδιναν ζωή,
όταν η δύναμη τους θα έπεφτε…

Απόψε, θυσίαζε τις αναμνήσεις της,
στο βωμό της μουσικής

Απόψε, ο θησαυρός της, έδωσε έκφραση στο παράπονο,
γιγάντωσε τη θέληση για δύναμη,
ξεκίνησε το ταξίδι χωρίς επιστροφή

Το χέρι σταθερό, οδηγούσε κι οδηγόταν από το δοξάρι,
το σώμα ακολουθούσε τον ήχο,
το μυαλό μπαινόβγαινε σε σήραγγες,
κι η καρδιά έκλαιγε και γέλαγε ταυτόχρονα,
σ’ αυτό το παιχνίδι, που έπαιζε ακούσια…






13 comments:

kartson said...

Μπροστά της στήθηκε χορός από αναμνήσεις

Υπέροχη μουσική στο Μπλόγκ σου.
Αγαπημένος και ο Καβάφης
που είδα στο ΠΡΟΦΙΛ σου :)

Την Καλημέρα μου ΝΑΤΑΛΙΑ.

Καρτσωνάκης Πάν said...

Ελπίζω, να μη χανόμαστε :)

Και πάλι Καλημέρα.

Emilly said...

το σώμα ακολουθούσε τον ήχο,
το μυαλό μπαινόβγαινε σε σήραγγες,
κι η καρδιά έκλαιγε και γέλαγε ταυτόχρονα,
σ’ αυτό το παιχνίδι, που έπαιζε ακούσια…
σ' αυτό το παιχνίδι, που έπαιζε εκούσια...

δεσποιναριον said...

Ναταλακι μου, τι ομορφα πραγματα που γρεφεις. Ερχομαι συχνα και σε διαβαζω, και δε βρισκω κατι αναλογο να σχολιασω. Η μουσικη απιστευτη. Που τον βρισκεις τοσο λυρισμο κι εσυ και η φιλεναδα μας η λειντυ, μακαρι να ηξερα να εβρικα κι εγω λιγουλακι. Σε φιλω πολυ!

Natalia said...

kartson

Am fenster (η μουσική)... να συνοδεύει το δοξάρι!

Κι ο Κωνσταντίνος στη συντροφιά μας με τους στιχους του

δεν θα χανόμαστε, εδώ βράχοι

καλησπέρα κι ευχαριστώ


emilly

χαίρομαι που ήρθες

δεν ξέρω, μπορεί και να έχεις δίκιο

λες?


δεσποινάριον

Δέσποινα καλησπέρα
η μουσικη ειναι απο τους City
ακουγα το κομάτι κι έγραφα...
τι σου κανει ενα βιολι...

η lady ειναι πιο λυρικη
εγω βγαζω και λιγο επικο στυλ

Roadartist said...

"η καρδιά έκλαιγε και γέλαγε ταυτόχρονα,
σ’ αυτό το παιχνίδι, που έπαιζε ακούσια…"

ιδιαίτερη γραφή.. καλο βραδυ να εχεις ναταλια ..

Radio Marconi said...

Η νύχτα, το σκοτάδι, η μοναξιά, το παράπονο, οι πολύτιμες αναμνήσεις που τελικά θυσιάζονται για να οδηγήσουν τις νότες και μαζί το μυαλό στο μοναδικό ταξίδι.
Τι υπέροχη ατμόσφαιρα!
Και αυτή τη μουσική, βρε που τη θυμήθηκες? Πάνω από μια ώρα μες τη νύστα, έχω σταθεί και προσπαθώ να νοιώσω τις λέξεις.
Καλό ξημέρωμα.

zero said...

Χμμ... πολυ καλο.
Την καλησπερα μου.

Natalia said...

καλησπέρα roadartist

αποιες στιγμες το χερι μας γραφει χωρις να καθοδηγειται απο το μυαλό... on impulse μου αρεσει να το λεω


marc

"Απο το παραθυρο" λεει η μουσικη...
τελικα ενιωσες τιποτα απο τις λεξεις?

γιατι ουτε κι εγω καταλαβα τι εγραψα καλά καλά...


zero

ευχαριστώ που ηρθες...
καλησπέρα κι από μένα

Pan said...

"Απόψε, θυσίαζε τις αναμνήσεις της,
στο βωμό της μουσικής"

Δεν νομίζω να μπορούσε να διαλέξει ευγενέστερο θεό στον οποίο να θυσιάσει.

Radio Marconi said...

χα,χα,χα έγραψα "μες τη νύστα" ενώ ήθελα να γράψω "μες τη νύχτα", αλλά μάλλον θα νύσταζα!!!!
Η αλήθεια είναι ότι κάτι απορίες μου δημιουργήθηκαν, ...αλλά δεν το έκανα θέμα!
Το κοιτούσα σχεδόν δυο ώρες και έκανα διάφορες υποθετικές σκέψεις, αλλά έφραψα τελικά μια ώρα γιατί ποιός θα με πίστευε???
Καλό ξημέρωμα!

Lady Blue said...

Ναταλάκι, έχεις έναν καταπληκτικό τρόπο να δίνεις στον αναγνώστη τις εικόνες σου, έτσι όπως τις έχεις στο δικό σου μυαλό, χωρίς όμως να του επιβάλεσαι, χωρίς να περιορίζεις τη δική του φαντασία... αυτό νομίζω είναι ταλέντο !

Μπροστά της στήθηκε χορός από αναμνήσεις
Μάλωναν ποια θα μπει μπροστά, ποια θα την παρασύρει
σ’ ένα ολέθριο και άγριο λίκνισμα, που θα οδηγούσε
κατευθείαν σε άβυσσο

...
Πολύ όμορφο!

Natalia said...

pan

εχεις δικιο...
ετσι γινεται καπως πιο ανωδυνη η θυσια


marc

1. σιγουρα ησουν μες στη νυστα... μες στη νυχτα :)
2. σιγουρα σου δημιουργηθηκαν αποριες... δεν ειχα αμφοβολια
(μην αφησεις να πεσει τιποτα κατω... )
3. αν ασχοληθηκες με το κειμενο μου δυο ωρες, τοτε ... θα σου κανω δωρο στη γιορτη σου ( και δωρεαν φωτογραφηση για το vogue) χαχαχα

kisses


lady

κατι τετοια μου λες κι αντε να φυγω ποτέ απο τα blogs
εδω, θα γραφουμε Ντοστογιεφσκι και Καββαδια...
(που τους αφησα τελευταια και θα παραπονιούνται)

γραψε κι εσυ...

φιλιά