Monday, July 14, 2008

Санкт-Петербург… το παρελθόν



Φυσούσε δαιμονισμένα εκείνο το απαίσιο βράδυ.
Νοέμβρης ήταν του 1748…

Η θάλασσα είχε νεύρα φαίνεται, κι έστελνε τα κύματα
με ορμή να χτυπήσουν την ακτή, θεριά ανήμερα,
και μετά να χαθούν, σβήνοντας μπροστά
στη μεγαλειότητα της…

Η Ολγα ήταν τσακισμένη από κούραση, όταν μπήκε
στην πόλη εκείνη τη νύχτα.
Η άμαξα του ταχυδρομείου την είχε αφήσει αρκετά μακριά,





και περπάτησε ώρες, μέχρι να δει
τα πρώτα φώτα της Αγίας Πετρούπολης.





Το ποτάμι είχε πλημμυρίσει για ακόμα μια φορά άγρια.
9 πόδια είχε ανέβει η στάθμη του από το κανονικό,
κι είχε πνίξει πολλούς.

Εσερνε τα βήματα της πάνω στο λασπωμένο έδαφος
και η ανάσα της ακουγόταν βαριά.

Μπροστά της αντίκρυσε το μεγάλο κάστρο των Πέτρου
και Παύλου, πάνω στο μικρό νησάκι, το Zayachii Ostrov,
στο Νέβα ποταμό. Η καρδιά της σπάραξε, όταν σκέφτηκε
τον Αλεξέι μέσα σ’ αυτό το κολαστήριο, την τόσο σκληρή
φυλακή.
Και πού να ήξερε, ότι εκεί μέσα θα στέναζαν χρόνια
αργότερα, ψυχές όπως του Ντοστογιέφσκι και του Γκόρκυ.





Στη μέση της φυλακής διέκρινε αχνά, την εκκλησία των
Πέτρου και Παύλου, την πρώτη που χτίστηκε όλη από πέτρα,
με ένα σχήμα τόσο παράξενο!

Κρύωνε, κρύωνε τόσο πολύ, που θα μπορούσες να πεις
ότι πάνω στο σώμα της είχε κολλήσει ένα δεύτερο δέρμα.

Πάντα κάτι τέτοιες στιγμές θυμόταν τους στίχους
του Μιχαήλ Βασίλιεβιτς Λομονόσωφ…

«Do I see Pindus down below me?
I hear the pristine sisters' songs!
With flame Permessian I burn,
I strive in haste toward their visage.
They've given me the healing water:
Drink, and forget your every toil;
Rinse out your eyes with dew Castalian.
Beyond steppes and mountains cast your gaze,
Direct your soul toward those lands
Where morning breaks upon dark night…»

Να στρέψει την ψυχή της εκεί,
που το φως του πρωινού συγκρούεται
με το μαύρο της νύχτας…





Αφηρημένα το βλέμμα της έπεσε στο ξύλινο μικρό σπιτάκι,
πρώτη κατοικία του Μεγάλου Πέτρου, μόλις 60 τετραγωνικά
όλο κι όλο, παραδοσιακό αλλά κι ευρωπαικό μαζί.





Ήταν το πρώτο κτίσμα της πόλης, της όμορφης πρωτεύουσας,
ξύλινο, αλλά βαμμένο σαν να ήταν από τούβλο, υλικό που
άρεσε στο Μεγάλο Τσάρο, αλλά δυστυχώς ήταν δύσκολο
να βρεθεί τα χρόνια που το έχτισε.
Κι έτσι ζωγράφισαν τα τούβλα!

Αρχισε να βρέχει δυνατά

Η Ολγα τάχυνε το βήμα της
Τύλιξε το μαντήλι σφιχτά στο κεφάλι της
και κατευθύνθηκε προς το Ναυαρχείο,
το ναυπηγείο της πόλης,
όπου απόψε θα συναντούσε και πάλι
μυστικά τον Αλεξέι




« ένας κόκκος άμμου θεριεύει στο πέλαγο…»


2ο από 4 μέρη του αφιερώματος
Και το παραμύθι ανθίζει μέσα μας…

7 comments:

Radio Marconi said...

Χμμμμ, ένα love story στην καρδιά του χειμώνα, στην Άγια και λασπωμένη Πετρούπολη και ταυτόχρονα μια όμορφη και πρωτότυπη ξενάγηγη!

Και είμαι σίγουρος πως πηγαίνοντας προς το Ναυαρχείο, περνώντας δίπλα από την κακόφημη και σκοτεινή πλατεία Σενάγια θα συναντήσει τον Ντοστογιέφσκι ακίνητο, λες και τον μάγεψαν, να αφουγκράζεται με όλες του τις αισθήσεις το χώρο, να στήνει με το μυαλό του διαλόγους και να ζωγραφίζει εικόνες, πλέκοντας ασυναίσθητα το "Έγκλημα και Τιμωρία".

Για να δούμε και τη συνέχεια...
Καλό βράδυ ...Όλγα !!!

Pan said...

Καλημέρα.

Το παραμύθι εξελισσει εσένα ή εσύ το παραμύθι;

Ιδού το ερώτημα.

Roadartist said...

Α,,,,,,,, δεν παιζω!!
Εφτιαξες σουπερ αφιερωμα..και σε συνεχειες για τη ρωσια..ενώ εγώ λείπω??? Ντροπή σου! Τωρα πως θα κλεισω το pc βρε?
Πες μου οτι θα κανεις ξεχωριστά posts και μετα .. Πολλά ζητάω έ? Οκ ενταξει θα αναπληρώσω τα κενά τότε με τη πρώτη ευκαιρία αργότερα.. Αλλά και πάλι ντροπή σου !! Ναταλακι εύχομαι να βρεθω καποια στιγμη στην αγια πετρουπολη να τη δω.. κ εγω :)Μεχρι τοτε ομως θα τη γνωρισω μεσα απο τη δικη σου ματια.. φιλακια!

Lady Blue said...

Κοίτα τώρα, που μέσα στο κατακαλόκαιρο, σαν να ένιωσα το κρύο που ένιωθε κι η Όλγα...
Ελπίζω να μην αργήσει να συναντήσει τον Αλεξει...
Ανυπομονώ!

Sideras said...

Θαυμάσια περιπλάνηση σ’ αυτό το κρύο μέρος του πλανήτη. Δροσιά και ταξίδι μαζί παραμυθένιο . Αλήθεια μου θύμισε και ένα αγαπημένο τραγούδι για μια άλλη Όλγα, που και εκείνης η ιστορία της είναι αθάνατη …

http://www.youtube.com/watch?v=Tq3npxGHdj4

«..Την είδα πάλι στις όχθες του Βόλγα,
που ένας στρατιώτης τη φώναξε Όλγα,
κάτι ψιθύρισε μέσα στο κρύο,
τότε μου 'χε φανεί τόσο αστείο...»
Φίλιππος Πλιάτσικας

Anonymous said...

ESENA TWRA SIGOYRA DE SE LENE NATALIA
ALLA APO TAKT DE SE RWTAW PWS SE LENE
EGW THA SE LEW "THA SE LEW NATALIA"

Natalia said...

κατι ειχα σκεφτει για το Φεντια κι εγω...
θα δουμε

καλησπέρα μαρκοβιτς


pan

αμα τελειωσει το αφιερωμα θα σου πω

καλό βράδυ


roadartist

όποτε μου πεις θα κανω ενα σπεσιαλ post Αγια Πετρουπολη just for you

καλες υπολοιπες διακοπες
διαβασα για τις Ιταλιες...
φιλιά


lady

το αν συναντησε τον Αλεξει μαλλον δεν θα το μαθουμε ποτέ...

εσυ ΟΚ?

φιλάκια



sideras

να σου πω την αληθεια, σκεφτηκα να βαλω το τραγουδι του Πλιατσικα για μουσικη υποκρουση, αλλά δεν το εκανα...

ευχαριστώ που ηρθες
καλησπέρα


anonymous

μη ρωτάς... να με λες ναταλία

άλλωστε τι νόημα έχει εδώ μέσα, στο virtual κόσμο μας?