Friday, September 18, 2009

Arabian nights...



Τα φώτα χαμήλωσαν…
Στους απέραντους κήπους του παλατιού
η νύχτα είχε ήδη απλώσει τα δικά της πέπλα,
και η αύρα της εξοχής χάιδευε τα φύλλα
της πανέμορφης τριανταφυλλιάς, που στόλιζε
την είσοδο του μοναδικού σε αρχοντιά κτιρίου…





Την έλεγαν Leena που σήμαινε τρυφερή…
Κοντά καστανά μαλλιά, γαλάζια μάτια.
Περίφημη χορεύτρια, πασίγνωστη σε όλο
το Εμιράτο για τη χάρη και τη λάμψη της.
Όταν χόρευε, ξεπερνούσε τη γήινη υπόσταση της
και άγγιζε ένα κόσμο αισθήσεων, απίστευτο…





Ο Νιζάρ περπατούσε δίπλα στην ήρεμη λίμνη,
που φωτιζόταν από μικρούς προβολείς κι έπαιρνε
εξωπραγματικά χρώματα.

Ψηλός, μελαχρινός, με μαύρα ζωντανά μάτια.
Το βλέμμα του ήταν στραμμένο στο μικρό μονοπάτι
που συνέδεε τον κήπο με το παλάτι.
Σαν κάτι να περίμενε, σαν να έλπιζε για κάτι…




Της είχαν πει ότι τη ζήτησαν στο παλάτι
για να χορέψει. Θα την πλήρωναν όσο όσο.
Αρκεί να φορούσε μαύρα. Γιατί μαύρα?
Θα πήγαινε.
Τι την ένοιαζε το χρώμα που θα φορούσε?



Ποτέ δεν ήξερε πώς διάλεγε τα κοστούμια της.
Ή πώς επέλεγε να κάνει ορισμένες κινήσεις.
Είχε φοβερή αίσθηση του ρυθμού, κι αναζητούσε
πάντα νέους τρόπους για να παρουσιάσει το χορό της.

Οι διαστάσεις του σώματος της ήταν ιδανικές,
ο λαιμός της μακρύς, η αναπνοή της ελαφριά.
Όταν χόρευε, νόμιζες ότι φλέρταρε
με τη μουσική…

Είχε γνώση του χορού. Στριφογύριζε το σώμα της με
απόλυτο έλεγχο στα πόδια της, έτσι ώστε άλλοτε να
ανασηκώνονται στον αέρα κι άλλοτε να αγγίζουν
το έδαφος. Μοναδική ομορφιά…

Για απόψε είχε διαλέξει το zar, για να επιτύχει
ένα είδος συναισθηματικής θεραπείας.
Αυτός ο χορός απαγορευόταν στα μέρη τους,
αλλά κάτι μέσα της την έσπρωχνε να χορέψει απόψε
«τον απαγορευμένο χορό»…




Ο Νιζάρ άκουσε ξαφνικά τον δυνατό ήχο από το τύμπανο,
σαν να καλούσε κάποιο πνεύμα να εμφανιστεί…
Ο ήχος έγινε δυνατότερος, μέχρι που έσβησε απότομα
Και η νωχελική μουσική από το ούτι, άρχισε να ξεδιπλώνει
το μύθο… Zar… Zar… σκέφτηκε…
Είχε τόσο καιρό να ακούσει αυτό το ρυθμό.

Και τότε την είδε…




Υγ Τον τελευταίο καιρό μου αρέσει πολύ
η αραβική μουσική, παρα πολύ.
(συγχωρείστε την κόρη του μεσαίωνα…)
Μου αρέσει το λάγνο του ήχου, το ναζιάρικο γέλιο
ή κλαψούρισμα του ρυθμού, το κάλεσμα για χορό…
Εμπρός για χίλιες και μια νύχτες…
Ishtar και Haifa Wehbe αστέρια της Ανατολής…

Ma shaa Allah…




10 comments:

Τάσος Ν. Καραμήτσος said...

Καλησπέρα

ΝΑΪΑΔΑ said...

εμενα πολυ μου αρεσε αυτη η αναφορα στις αραβικες νυχτες...
με ταξιδεψε σε μερος μακρινο κι ονειρεμενο!

νεραιδενια σου φιλακια καλη μου!!!

Λακης Φουρουκλας - Lakis Fourouklas said...

Πολύ όμορφα μας ταξίδεψες με λέξεις στις αισθήσεις. Μέρα καλή

panathinaeos said...

ναταλια, εχεις αρχισει ενα ταξιδι στο χρονο που παει απο παληα παληοτερα
η κορη του μεσαιωνα ενδεδυμενη τα πεπλα της συναντα τους αραβες του 7ου και 8ου αιωνα, στο Καιρο, την Αλεξανδρεια, τη Γραναδα και την Κορντομπα
ομορφη και αισθησιακη η περιηγηση!

Radio Marconi said...

Προφανώς το δυνατό τύμπανο που άκουσε ο Νιζάρ ήταν αυτό της καρδιάς του!

Είναι εντυπωσιακό πώς μετά από τόσα χρόνια η σύγχρονη Αραβική μουσική δεν έχει χάσει τις βασικές φόρμες και χαρακτηριστικά της.

Καλησπέρα!!

PS. θέλω να γίνω χαλίφης, στη θέση του χαλίφη!

Natalia said...

Τάσο

καλησπέρα...
καλως ήρθες στις αραβικές βραδιές...


ναιάδα

τα ταξίδια μας είναι unlimited...
παρελθόν, παρόν, μέλλον, ανατολή, δύση...

φιλάκια και σε σένα


Λάκη

το κατάλαβα ότι και για σένα παίζουν καθοριστικό ρόλο οι λέξεις στα ταξίδια

καλησπέρα σε μέρος μακρινό...


παναθήναιε

με αυτά που γράφεις είμαι σιγουρη ότι άκουσες όλα τα τραγούδια...

με σαγηνεύει η συνάντηση των Αράβων με την Ισπανία ( κόρντομπα κλπ)

ωραια ιδεα, να παω ακόμα παλιότερα... τι θα βρω άραγε?


marc

μπορει και να συνεχισω την ιστορια καποτε... ε?

εχει διαχρονικα στοιχεια η μουσικη τους, ναι, αλλά και σύγχρονα ακούσματα

PS δεν είσαι μελαχρινός... αλλά κάτι μπορεί να γίνει

panathinaeos said...

ολοταχως προς τα πισω!
για εμβαπτιση στην γονιμη συναντηση της Αρχαιας Ελλαδας με τον Αραβικο πολιτισμο, που μετα απο διαφορες αποπειρες στην Αιγυπτο, πραγματοποιηθηκε τελικα στην Ανδαλουσια!
ερχομαι κι εγω ναταλια, συμπασχων και συνταξιδιωτης!

faraona said...

...τίποτε δεν ειναι τυχαίο...
θάρθουν ανθρωποι ...
θάρθουν ...
φιλί Ναταλία μου!

προφήτηs said...

ελπίζω κάποτε να συνεχίσείς την ιστορία...

μέχρι τότε σου χαρίζω ένα τραγούδι, ίσως μη μπορεί να συγκριθεί με τους ήχους που ξεδιπλώνονται στις όχθες του νείλου... όμως ελπίζω να σου αρέσει... http://www.youtube.com/watch?v=989nu1QDTiM
να έχεις ένα υπέροχο βράδυ

Natalia said...

παναθήναιε

φύγαμε για Ανδαλουσία, να δούμε από πρώτο χέρι τη σύζευξη Ανατολικού και Δυτικού πολιτισμού...

η συμμετοχή σου δεν συζητιέται...
είμαστε από καιρό συνταξιδιώτες


faraona

τα πάντα ρεί...
φιλιά και σε σένα


προφήτη

σκέφτηκα να τη συνεχίσω, αλλά στην πορεία άλλαξα γνώμη... μπορεί να το κάνω

το τραγουδι... ύμνος
respect

ευχαριστώ
κι εσύ να έχεις ένα υπέροχο βράδυ... (με ή χωρίς νεράιδα)