Thursday, November 26, 2009

bye bye pumpkin pie...


Από το γραφείο μου έχω μια πολύ ωραία θέα
της Πεντέλης. Μου αρέσει όταν είμαι κουρασμένη,
να αφήνω το βλέμμα μου να σκαρφαλώνει στις
πλαγιές του βουνού, και σιγά σιγά διασχίζοντας
δέντρα, δρόμους, θάμνους και στέγες, να αγκαλιάζει
γλυκά την κορυφή…

Σήμερα είχα εξαιρετικά δύσκολη δουλειά…
Οργάνωση του έργου, επόμενα βήματα που λέμε,
ήμουν αφοσιωμένη στο computer, όταν χτύπησε το
τηλέφωνο. Η Μαρία ήταν…
«Thanksgiving day σήμερα… θυμάσαι?»
«Τι να θυμηθώ?»
«… Το Μαρτσέλο… »
«Ποιόν? Πού τον θυμήθηκες?»

Ακούγοντας το δυνατό γέλιο της Μαρίας στο
ακουστικό, κοίταξα το βουνό απέναντι. Αυτή τη φορά
το βλέμμα μου έτρεχε, έτρεχε ιλιγγιωδώς, καλύπτοντας
απόσταση χιλιομέτρων στο χώρο και στο χρόνο…
μπαινοβγαίνοντας σε τούνελ, χωρίς αρχή και δίχως
τέλος…

Ο Mαρτσέλο… Αμερικάνος βραζιλιάνικης καταγωγής,
φοιτητής στο πανεπιστήμιο μου με το πρόγραμμα
ανταλλαγής φοιτητών, από το πανεπιστήμιο Syracuse…
Upstate New York… Ωραίο παιδί, με μακριά μαλλιά,
δεμένα πίσω, κι αθλητικό σώμα…

Ηταν η τελευταία Πέμπτη του Νοέμβρη, όταν μου
ζήτησε να βγούμε για δείπνο, για να γιορτάσουμε
μαζί την ημέρα των Ευχαριστιών. Ναι, μου άρεσε η ιδέα
Και δέχτηκα…

Ο Μαρτσέλο είχε μια ΤR7 cabrio, δεν ξέρω πού είχε βρει
αυτό το μοντέλο, μου φαινόταν παλιό αλλά classy. Τον
συνάντησα στις 8 το βράδυ και ξεκινήσαμε για το
απολαυστικό δείπνο, σε ένα αμερικάνικο εστιατόριο έξω
από το Greenwich… Ηταν τέλος Νοέμβρη, αλλά είχε
μια όμορφη βραδιά, θυμάμαι…

Μπαίνοντας στο εστιατόριο, εντυπωσιάστηκα από τη
λιτή διακόσμηση. Αυτό που δεν μπορούσα να
φανταστώ, αλλά μου έμεινε αξέχαστο ήταν το μενού.

Ξεκινήσαμε με υπέροχη χορτόσουπα…

Μετά δοκιμάσαμε φανταστικό σουφλέ με σπανάκι και
λιωμένο τυρί…
Ξεροψημένα ψωμάκια με λιαστή ντομάτα και πιπεριά
Μανιτάρια σωταρισμένα με λάδι και βότανα…

Και το κυρίως πιάτο…

Ψητή γαλοπούλα με αρωματικά βότανα και γέμιση
καλαμποκόψωμο, κουκουνάρι και άγρια μούρα…

Πατάτες πουρέ χειροποίητες ροδοκοκκινισμένες
στο γκριλ… περιχυμένες με σάλτσα κράνμπερυ

Και για γλυκό? Πεντανόστιμη κολοκυθόπιτα…

Το κρασί ήταν από σταφύλια Καλιφόρνιας,
θα ήπια και τρία ποτήρια

Στο τέλος κάναμε και μια ευχή κρατώντας το κοκαλάκι
της γαλοπούλας, και βγήκαμε στην αυλή για να
θαυμάσουμε τα δεκάδες πυροτεχνήματα και να
κυνηγήσουμε τα πολύχρωμα μπαλόνια…

Μα τι έγινε?
Τα χρώματα ξαφνικά ξεθώριασαν, οι μυρωδιές χάθηκαν,
οι ήχοι έπεσαν, τα φώτα χαμήλωσαν,
κι ο Μαρτσέλο χαμογελώντας, πέρασε στο τούνελ
του χρόνου…

Κοίταξα πάλι την Πεντέλη…
Τώρα είχε πάνω της πυροτεχνήματα, και μπαλόνια,
και φώτα, και κράνμπερυ σως, και μια ευχή…




9 comments:

Τάσος Ν. Καραμήτσος said...

Τυχερή
με όμορφες εμπειρίες
που τις περιγράφεις με κέφι.
Την καλησπέρα μου

Natalia said...

καλησπέρα Τάσο

τις πέρασα με κέφι αυτές τις στιγμές, γι αυτό και τις περιγράφω έτσι...

δεσποιναριον said...

Ναταλακι, καταφερες να δωσεις μια νοτα ρομαντισμου στο Thanksgiving με την ωραια σου ιστορια. Μαρτσελλο τι ωραιο ονομα! Και τι ωραιες αναμνησεις. Δεν ξεθωριαζουν, ξεροθν αυτες ποτε ερχονται ξανα στην επιφανεια της μνημης!

Pan said...

Καλησπέρα.

Καθώς η ιστορία έφτασε στο μέσο του μενού μετά βίας συγκρατιόμουν να μην τρέξω στο (άδειο, δεδομένου ότι δεν πήγα στο σ/μ) ψυγείο μου.

Και τώρα το στομάχι μου απαιτεί να σκαρφαλώσει στον οισοφάγο.

Natalia said...

δεσποινάκι

η θέα της Πεντέλης φαίνεται ότι ενεργοποίησε τη μνημη κι εφερε για λίγο το Μαρτσέλο από την παγωμένη Νέα Υόρκη... :)

φιλιά


pan

υπομονή, μέχρι αύριο το πρωί που θα ανοίξει το σουπερ μαρκετ.... χαχαχα

καλό το μενού ε?

καλησπέρα

ΝΑΪΑΔΑ said...

ταξιδεψα λιγο σε εκεινη την μερα σου και φανταστηκα την ομορφια που εζησες...
ομορφες στιγμες χαραγμενες παντα στην μνημη κι ας περασαν...
κι αν δεν ειχαν ερθει ποτε...;

νεραιδενια σου φιλια!!!

Radio Marconi said...

Για το μενού δεν έχω να πω τίποτα! (το κατάλαβα ε?).
Δεν μπορώ να φαντασταστώ πιο όμορφη κατάληξη για αυτήν την ρομαντική βραδυά ...από το να κυνηγάτε πολύχρωμα μπαλόνια!!! :P

Η ευχή σου πραγματοποιήθηκε???

Καλό μήνα και καλό ΣΚ!!!

προφήτηs said...

κ όλα αυτά με θέα το βουνό της πεντέλης... άραγε πόσα ακόμα, μπορεί να σου θυμήσει;

καλημέρα...

υ.γ.: ποια ήταν η ευχή;

Natalia said...

ναιάδα

αν δεν είχαν έρθει ποτέ... τότε το blog μας θα είχε κάποιες λίγες σελίδες...

χαιρομαι που ξαναήρθες
φιλιά


marc

και ποιός σου είπε ότι τέλειωσε η βραδιά με τα μπαλόνια? χαχαχα

ναι, το κατάλαβες επιτέλους το μενου...

καλό μηνα και σε σένα

υγ η ευχή δεν πραγματοποιήθηκε... ακόμη


προφήτη

θα σου πω αυριο, που θα ξανακοιτάξω το πρωί το βουνό... κάτι θα μου θυμίσει πάλι :)

δεν σου λέω τι ευχή έκανα...
προφήτης είσαι, βρες την χαχαχα